اهمیت کار و تلاش در سیره علوی

اهمیت کار و تلاش در سیره علوی

سیب موز: اهمیت کار و تلاش در سیره علوی سیب موز اهمیت کار و تلاش در سیره علوی گروه اجتماعی: ائمه(ع) کار را برای زندگی خود یک ضرورت می‎دانستند و از کار کردن و زحمت کشیدن و رنج بردن برای به دست آوردن روزی حلال، لذت می‏ بردند و آن را عبادت می‎دانستند. امام علی(ع) از همان دوران نوجوانی پُرکار و تلاش بود و در چشم مردم به عنوان شخص کاری شناخته شده بود در جریان جنگ خندق، سخت ترین سنگ ها به دست آن حضرت شکسته می‎شد. به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، یکی‎از نکات مهم و قابل توجه در زندگی ائمه اطهار(ع) عشق و علاقه وافر آن ها به کار و تلاش بوده است.آنان همواره، دیگران را نیز به کار کردن و تلاش و فعالیت تشویق و ترغیب می‎کردند.ائمه(ع) کار را برای زندگی خود یک ضرورت می‎دانستند و از کار کردن و زحمت کشیدن و رنج بردن برای به دست آوردن روزی حلال، لذت می‏ بردند و آن را عبادت می‎دانستند.مرحوم شیخ طوسی راجه به سیره عملی امام علی(ع) نقل می‎کند که: «امام علی(ع) معمولاً به تعلیم مردم، قضاوت و داوری کردن در مرافعات مردم مشغول بود و گاهی که جهاد پیش می‎آمد، به جهاد می ‏رفت، زمانی‎که از این کارها فراغت می‎یافت، در باغچه ای که داشت با دست خود به کار مشغول می‎گشت و با وجود این در همه حال به یاد خدا و مشغول ذکر بود». به گزارش سیب موز یعنی امام علی(ع) هم کار فکری و هم کار یدنی می‎کرد با این حال در ذکر خدا بود و این امور او را از یاد خدا بازنداشت. از همان دوران نوجوانی پُرکار و تلاش بود و در چشم مردم به عنوان شخص کاری شناخته شده بود در جریان جنگ خندق، سخت ترین سنگ ها به دست آن حضرت شکسته می‎شد.امام صادق(ع) نقل می‎کند: «امام علی(ع) تمام کارهای زندگی را خودش انجام می‎داد، امام علی(ع) هیزم جمع می‎کرد، آب از چاه بالا می‎کشید، به جاروب کردن خانه می‎پرداخت و فاطمه(س) نیز، گندم را با دستاس، آرد می‎کرد و آن را خمیر می‎کرد و نان می‎پخت».ابوعمر شیبانی می‎گوید: امام صادق(ع) را دیدم که بیلی در دست داشت و در زمینی که متعلق به او بود، کار می‎کرد و عرق می‎ریخت. عرض کردم: فدایت شوم بیل را به من بده تا به جای تو کار کنم حضرت فرمود: «من چنان دوست دارم که شخص در گرمای آزاردهنده آفتاب، برای به دست آوردن نیازهای زندگی کار کند و رنج ببیند».در حدیث دیگری، نظیر همین ماجرا از امام هفتم موسی بن جعفر(ع) نقل شده که آن حضرت فرمود: «کار کردن، روش پیامبران، رسولان، اوصیا و صالحین است».امام علی(ع) نقل می‎کند که: «روزی در مدینه سخت گرسنه شدم، برای پیدا کردن کار به محله های بالای مدینه رفتم در آن جا زنی را دیدم که کلوخ هایی جمع کرده بود، فکر کردم می‎خواهد با آنها گِل درست کند، نزدیک او رفتم و قرارداد کردم که برای هر دلو که از چاه آب بکشم، خرمایی بدهد؛ چون 16 دلو کشیدم، دستم تاول زد، پس لب آب رفتم و دستم را شستم، آن گاه نزد آن زن رفتم و مزدم را از خرما گرفتم و نزد پیامبر(ص) آمدم.او را از آنچه گذشت آگاه کردم.پیامبر(ص) خوشحال شد و با من آن خرماها را خورد».در روایت آمده است: روزی امام علی(ع) از خانه بیرون آمد، به طرف صحرا و نخلستان رفت درحالی که باری بر دوش داشت سؤال کردند: این بار چیست؟ حضرت فرمود: درخت خرما ان شاءالله؛ تعجب کردند.بعداً معلوم شد آن بار هسته خرما بود که حضرت آن ها را برد و در زمین کاشت و بعداً همه تبدیل به درخت خرما شد، حتی یک مورد هم فاسد نشد. که این موارد بیانگر همت امیرامام علی(ع) بر کار و تلاش است.البته امام علی(ع) پرکار و پُرتلاش بود، لیکن دلبسته به دنیا و یا دنیاطلب نبود.چنان که در نهج البلاغه می‏ فرماید: «آگاه باشید که امام شما، از دنیا به دو لباس کهنه و از خوراکی به دو قرص نان بسنده کرده است».آری آن بزرگوار برای پیشرفت و آسایش جامعه کار می‎کردند، در تاریخ آمده است که امام علی(ع) با کار کردن، چندین بنده را آزاد کرد و نیز چندین باغ را وقف کرد.امام علی(ع) در احادیث متعدد از سستی و تنبلی نهی کرده و پیامدهای بیکاری را برشمرده و در حدیثی فرموده است: «اگر شغل و کارکردن، خستگی و رنج دارد؛ بیکاری مدام، مایه فساد و تباهی است» و نیز می‎فرماید: «کسی که تنبلی کند، حق خدا را ادا نمی‎کند» بدیهی است هر کس هدفش سعادت، پیشرفت و راهنمایی مردم به راه راست در زندگی باشد، خودش را به زحمت می‎اندازد، کار و تلاش می‎کند».