کاشت درختان غیر بومی با این ، خیانت است

کاشت درختان غیر بومی با این ، خیانت است

سیب موز: ، خیانت است" href="http://www.akairan.com/havades-akhbar/inn/news2016911123861027.html" style="text-decoration:none;color:inherit">کاشت درختان غیر بومی با این ، خیانت است

سیب موز ایران آنلاین /اما در شهر عملاً هنوز نشانی از آبادانی و بهبود شاخص های زندگی دیده نمی شود. از شهر که به سمت ارتفاعات خارج می شویم، تابلویی به چشم می خورد که ما را به منطقه ای که جنگلکاری شده هدایت می کند. انواع درختان غیر بومی و بعضاً بومی مثمر و غیر مثمر در دو طرف جاده خودنمایی می کند. انگار این وصله های ناجور طبیعت که همان درختان غیر بومی هستند قرار نیست هیچ گاه از پیکره طبیعت ایران پاک شوند و هنوز هم با گذشت چندین دهه از تجربه های تلخ در معرفی گونه های غیر بومی به طبیعت، باز هم کاشت این نوع درختان همچنان ادامه دارد.

اما اینجا در میانه کوه، تک و توک درختان بومی هم دیده می شوند که هر چه بالاتر می رویم تعداد شان بیشتر می شود. مبتکر و بانی این نوع درختکاری که عِرق زیادی به طبیعت و آب و خاک این سرزمین دارد در کنار نهالستان کوچکی که در کوه ایجاد کرده ایستاده است. نامش سارنگ بهادری است، یک آلمانی ایرانی تبار که بیشتر از 30 سال از عمرش را در آلمان زندگی کرده و حالا دو سه سالی است که به کشور بازگشته است. مدرک تحصیلی اش کارشناسی ارشد علوم تربیتی است که سال ها برای یونیسف کار کرده و به واسطه نوع شغلش به بسیاری از کشورهای دنیا هم سفر کرده و آموزشگران و معلمان زیادی را آموزش داده است اما حالا بعد از بازنشستگی به ایران آمده و و با همکاری چهار نفر از دوستانش گروه «درختکاران ماکو» را راه اندازی کرده است و قصد دارد همه کوه های اطراف شهر را با کاشت درختان و درختچه های بومی منطقه سبز کند.

نامش سارنگ بهادری است، یک آلمانی ایرانی تبار که بیشتر از 30 سال از عمرش را در آلمان زندگی کرده و حالا دو سه سالی است که به کشور بازگشته است. مدرک تحصیلی اش کارشناسی ارشد علوم تربیتی است که سال ها برای یونیسف کار کرده و به واسطه نوع شغلش به بسیاری از کشورهای دنیا هم سفر کرده و آموزشگران و معلمان زیادی را آموزش داده است اما حالا بعد از بازنشستگی به ایران آمده و و با همکاری چهار نفر از دوستانش گروه «درختکاران ماکو» را راه اندازی کرده است و قصد دارد همه کوه های اطراف شهر را با کاشت درختان و درختچه های بومی منطقه سبز کند.

به گزارش سیب موز

این فعال محیط زیست در توضیح اقداماتش به« ایران» می گوید: براساس آمار سازمان ملل متحد ایران یکی از بحرانی ترین کشورهای جهان از نظر منابع آبی است. با اینکه کشور ما جزو کشورهای نیمه خشک جهان محسوب می شود اما بشدت دچار تنزل در ذخایر آبی شده ایم. به عبارت دیگر ما چهارنعله داریم به سمت خشک شدن می رویم. آلمانی ها ضرب المثل معروفی دارند و در چنین مواقع بحرانی می گویند ساعت 5 دقیقه به 12 است و تقریباً به آخر خط نزدیک شده ایم. در مورد وضعیت منابع آبی کشورمان نیز ما اکنون در چنین وضعیتی قرار داریم اما متأسفانه هنوز هم این بحران را جدی نگرفتیم. من بعد از بازگشت به ایران، مطالعات زیادی را روی پوشش گیاهی منطقه و وضعیت منابع آبی شهرستان شروع کردم. در همین هنگام دریافتم که بسیاری از کوه های مشرف به شهر به روایت بسیاری از متون به جامانده از گذشتگان مملو از جنگل بوده و گونه هایی همچون ارس و بلوط و بنه و بادام کوهی و زرشک و... در این منطقه به وفور یافت می شده که با گذشت زمان و تخریب های صورت گرفته این جنگل ها جای خود را به رویشگاه های مرتعی دادند. متأسفانه در بسیاری از طرح های درختکاری که در کشورمان صورت می گیرد شاهد بودم که عمدتاً از گونه های غیر بومی که گاه اصلاً با شرایط محیطی و اقلیمی سرزمین ما سازگاری هم نداشته و بعضاً نیاز آبی بالایی هم دارند برای درختکاری استفاده می شود. برای همین تصمیم به کاشت درختان بومی منطقه در کوهپایه های مشرف به شهر ماکو گرفتم. الان نزدیک به سه سال است که این طرح را داریم اجرا می کنیم و نهالستانی هم در منطقه ایجاد کرده ایم که گونه های بومی را درآن محیط کاملاً طبیعی کشت کرده و بعد به سایر قسمت های منطقه منتقل می کنیم.

آقای بهادری می افزاید: درختان سرو نقره ای و کاج تهران و... اینها گونه های لوکس و غیر بومی ایران هستند که اتفاقاً نیاز آبی بالایی هم دارند و به اعتقاد من کاشت هر گیاهی که مصرف آب را در این سرزمین خشک دو چندان کند یک جنایت در حق طبیعت است. او بوته ای را به ما نشان می دهد و می گوید: این را ببینید. نامش سیاه تنگرس است از خانواده عناب ها که در کنار و زیر سنگ ها رشد می کند. یک روز که داشتم به این بوته نگاه می کردم انگار داشت با من سخن می گفت. به من می گفت کسی مرا در این کوهستان آبیاری نمی کند اما بقیه درختان و درختچه ها را ببین که اگر آبشان ندهند خشک می شوند! همین جا بود که به ذهنم رسید بیفتم دنبال جمع آوری بذر گیاهانی که بومی منطقه هستند و آنها را کشت دهم. در این منطقه شما نسترن کوهی، زالزالک، ارس و داغداغان هم می بینید خب واقعاً چرا باید وقتی چنین گیاهان مفید و مقاوم به کم آبی در منطقه داریم از گونه های غیر بومی مثل کاج و سرو و... استفاده کنیم؟ برخی از اینها مثل ارس اتفاقاً همیشه سبز هم هستند و در بیشتر ارتفاعات ایران از شمال تا جنوب هم رویش دارد و اصلاً نیازی به آبیاری دستی ندارند.

او می گوید: متأسفانه در کشور ما انگار کاشت درختان غیر بومی مد روز شده است برای همین تصمیم گرفتم که با این بدعت غلط مبارزه کنم و در این راه خوشبختانه رئیس اداره حفاظت محیط زیست ماکو نیز همکاری خوبی با ما داشتند. اگرچه اداره منابع طبیعی پول ندارد و منطقه آزاد ماکو هم حمایتی از ما نمی کند اما من تصمیم گرفتم با هزینه شخصی درختکاری را با اصول درست در این منطقه دنبال کنم برای همین هر چه حقوق بازنشستگی از آلمان در این مدت به حسابم واریز شده همه را صرف درختکاری در منطقه کرده ام. 30 سال زندگی در آلمان به من آموخته که تزویر و ریا نداشته باشم و هر کاری می کنم نه برای خودم که برای جامعه ام باشم. برای همین خیلی ها می گویند تو دیوانه ای که آلمان را رها کرده ای و آمده ای اینجا در کوه زندگی می کنی و درخت می کاری در حالی که همه در حال تخریب طبیعت هستند. خدا شاهد است که رئیس منابع طبیعی شهرستان دست و پایش بسته است و اگر بودجه ای داشتند به ما کمک می کردند ولی متأسفانه سیاست های منطقه آزاد به گونه ای است که تاکنون توجه زیادی به طبیعت نداشته اند. همه در اینجا کارها را به هم پاس می دهند و عملاً منطقه آزاد حرکتی برای حمایت از محیط زیست نمی کند. اما این دلیل نمی شود که من هم بنشینم.

این آلمانی ایرانی تبار همچنین روشی برای آبیاری در منطقه پیاده کرده که نه تنها نیاز آبی گیاه را تا یک دوازدهم کاهش داده بلکه رشد گیاه را هم چندین برابر کرده است. سارنگ بهادری می گوید: من دو درخت اقاقیا به طور همزمان در اینجا کاشته ام که یکی را از روی خاک آبیاری می کنم و دیگری از ریشه با آبیاری قطره ای یعنی با استفاده از یک شلنگ که در زمان کاشت درخت در کنار ریشه قرار داده ام با قیف ماهی یکبار آب را به میزان مشخصی داخل شلنگ می ریزم نتیجه را خودتان دارید می بینید. این دو درخت هر دو، 3 سال دارند اما درختی که ماهی یکبار آب خورده رشدش چندین برابر درختی است که 12 بار بیشتر در ماه آبیاری شده است. او می گوید: من این روش را از یک کشاورز شیرازی آموخته ام.

وی ادامه می دهد: من اقتصاد مقاومتی را اینجا با توسعه جنگلکاری بدون کمترین نیاز آبی دارم پیاده می کنم.  معتقدم می شود با توسعه جنگلکاری از توان درختان در تولید و حفظ آب هم بهره ببریم و جلوی فرسایش خاک را بگیریم. انتظار زیادی نیست اگر بگویم ما می توانیم روزی به جای نفت و گاز حتی آب را صادر کنیم البته اگر درست و بهینه از این آب استفاده کنیم و امیدوارم ندای ما به گوش همه آنهایی که دلشان برای طبیعت سرزمین مان می سوزد برسد و وارد عمل شوند.

/ایران