پرسش هایی صریح از آقای علم الهدی - اخبار سیاسی

پرسش-هایی-صریح-از-اقای-علم-الهدی-اخبار-سیاسی

موسوی، سیدعبدالجواد - این یادداشت را سال 91 نوشتم. به مناسبت زلزله ای که در آذربایجان آمد و گروهی از روحانیون درست مثل حالا این اتفاق طبیعی را زاییده گناهان مردم برشمردند. چند روز پیش که در اطراف مشهد زلزله ای رخ داد و خسارت چندانی به مشهد وارد نشد و آقای علم الهدی از عنایات خاصه امام رضا به مردم مشهد سخن گفتند یاد این یادداشت افتادم.

برای من که کودکی و نوجوانی ام در مشهد گذشته است عنایت آن امام عزیز کاملا قابل درک و ملموس است اما اگر زلزله کل مشهد را با خاک یکسان می کرد بازهم در کرامت و بزرگی آن امام ذره ای به خود تردید راه نمی دادم. پیوند زدن اموری از این دست با مفاهیم قدسی جز آن که جاده سکولاریزم را هموارتر کند و پای اعتقادات دینی و معنوی مردم را سست کند حاصل دیگری در بر نخواهد داشت. می خواستم در پاسخ به آقای علم الهدی و نظایر او به تفصیل چیزی بنویسم که دیدم پیشتر نوشته ام و حرف تازه ای برای گفتن ندارم. و اصلا یکی از مصیبت های تاریخی ما این است که مسائلمان هیچ گاه کهنه نمی شوند. از زمان فردوسی بزرگ که فرموده بود: هنر خوار شد جادویی ارجمند، ظاهرا نه خانی اومده نه خانی رفته. پس اگر سخنان آقای علم الهدی را شنیده اید شنیدن این حرف ها شاید خالی از لطف نباشد.

دوستی پای یکی از یادداشت هایی که در خبرآنلاین منتشر می کنم، نوشته بود: موسوی هنری ندارد جز اینکه حرف هایی را که مردم در تاکسی و مترو و بی آر تی و صف گوشت و مرغ و نان می زنند تکرار می کند و در روزنامه و سایت و مجله منتشر می کند..

دیدم حرف بی ربطی نیست. منتها احتمالاً دوست عزیز بنده این حرف را به قصد تحقیر و تخفیف صاحب این قلم گفته بود، ولی من در این کار عیب و ایرادی نمی بینم. اگر آن بندگان خدا می توانستند این حرف ها را منتشر کنند حتماً این کار را می کردند، اما چون این کار برایشان میسر نیست مجبورند به همان پرسش ها و نک و نال ها و غرزدن های شفاهی بسنده کنند. بگذار به بنده بگویند عوام. به هر حال عوام الناس هم جزء همین مردمند دیگر، نیستند؟ چطور تا پای رای دادن و حماسه آفرینی های مکرر پیش می آید همین عوام الناس می شوند هوشیارترین و فهمیده ترین خلق خدا که دانستن جزء حقوق اولیه آنهاست، اما همین که خرمان از پل گذشت ما می شویم خواص و آنهایی که از گرده شان رفته ایم بالا و بر مسند قدرت تکیه زده ایم می شوند عوام؟ نه اینکه من به تقسیم بندی عام و خاص قائل نیستم. اتفاقاً در این باره حرف هم زیاد دارم اما نحوه تقسیم بندی رایج را از بیخ و بن قبول ندارم و حتی معتقدم بسیاری از اینها که ادای خواص را درمی آورند خود در زمره «عوام کاالانعام بل هم اضل» قرار دارند.

این بحث را بگذاریم برای یک وقت دیگر که حسابی جای کار دارد. و اما موضوعی که می خواهم طرح کنم از همان دست موضوعاتی است که مردم کوچه و خیابان بسیار درباره آن سخن می گویند لکن در رسانه های ما -رسانه های نیمه خصوصی را عرض می کنم، چرا که ما اصلاً چیزی به نام رسانه خصوصی نداریم، رسانه های رسمی هم که تکلیف شان مشخص است- هیچ بازتابی ندارد. علت عدم بازتاب موضوعی که می خواهم از آن سخن بگویم کاملاً مشخص است. موضوع، موضوعی ظریف و حساس است و به باورها و اعتقادات دینی ما مربوط می شود، هم از این رو رسانه های نیمه مستقل از ترس آنکه سخنانشان با سوءتفاهم همراه نشود، ترجیح می دهند به آن نپردازند. حق هم با رسانه هاست. فضای پر از سوءتفاهم و بیمار و سیاست زده اطراف ما اجازه نمی دهد دغدغه ها و پرسش های اصیل طرح شوند. وقتی شخصیتی در مقام و مرتبه آقای علی اکبر ناطق نوری با آن سابقه و با این جایگاهی که امروز دارد متهم به ضدیت با ارزش ها و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس می شود، آدم های لاابالی و زندیقی مثل من که جای خود داریم. چه باید کرد؟ عقل داشته باشیم باید به تاسی از بابای اهل معرفت در چنین روزگاری عزلت پیشه کنیم و بگوییم: نشینم تا دگر دوران بگردد. اما ما کجا و اهل معرفت کجا، اصلاً... اَه. حالم از خودم به هم خورد. این همه مقدمه چینی و صغرا و کبرا چیدن برای چه؟ مگر می خواهم چه بگویم؟ خودم هم کم کم دارد باورم می شود جدی جدی حرفی که می خواهم بزنم چیزی است در حد کفر و زندقه. نخیر آقاجان! مساله خیلی ساده تر از این حرف هاست. طبق معمول مواقعی که این مرز پرگهر دچار بلایای طبیعی می شود عده ای از روحانیت محترم در محافل رسمی و غیررسمی به صراحت دلیل وقوع این حوادث را ارتکاب گناهان صغیره و کبیره خوانده اند. همین! آری، همین! من کارشناس امور دینی نیستم که بخواهم درباره آنچه برخی از روحانیون محترم اظهار می کنند اظهار لحیه کنم. منتها درباره آنچه می شنوم پرسش های بسیاری دارم. با این توضیح که این پرسش ها فقط پرسش های من نیست. بسیاری از مردم کوچه و بازار نیز همین ها را می گویند. البته اگر بگویند مگر تو وکیل و وصی مردمی یا آنها که این سوال ها را طرح می کنند مشتی مزدور و وابسته به استکبار جهانی اند که قصد شبهه افکنی در اعتقادات بنیادین مردم را دارند،

من هیچ چیزی برای دفاع ندارم و کاملاً حق را به دوستان می دهم. با این حال پرسش های من، همچنان به قوت خود باقی است. من از اعتباری که نزد دوستان خود دارم استفاده می کنم و این پرسش ها را که کاملاً شخصی است و هیچ دردی از دین و دنیای مردم دوا نخواهد کرد، طرح می کنم. امیدوارم یکی از بزرگان التفات بفرمایند و با پاسخ های عالمانه خود این حقیر گم کرده راه را، از ضلالت و گمراهی نجات دهند و به راه راست هدایت فرمایند. بزرگواران! اول آنکه اگر حقیقتاً زلزله بر اثر گناهان بسیار -فی المثل بی حجابی- رخ می دهد، چرا در دیگر نقاط دنیا این بلای آسمانی نازل نمی شود؟ آیا مردم ایران اسلامی نسبت به بسیاری از دیگر نقاط دنیا گناهکارترند؟ اگر این طور باشد و فی المثل بر اثر بی حجابی یا فسق و فجوری که مراد آقایان است زلزله می آید چرا در «لاس وگاس» که بام تا شام قمار می کنند و شراب می نوشند و به قول عبیدزسیب موزنی به امر خیر مشغولند زلزله نمی آید؟ اگر معیار حجاب باشد که هر نیم ساعت یک بار باید در جزیره لختی ها زلزله و سیل و توفان و صاعقه بر سر مردم آوار شود، پس چرا نمی شود؟! اصلاً حالا که مردم آذربایجان آنقدر فاسق اند که خداوند تبارک و تعالی آنها را مستحق چنین کیفری دیده، چرا باید به آنها کمک کنیم؟ چرا باید به آنها خون بدهیم؟ اصلاً چرا رهبر انقلاب به مناطق زلزله زده رفتند؟ کسی که مورد قهر خداوند واقع شده چرا باید مورد لطف و مهربانی بنده خدا قرار بگیرد؟ شما چطور توقع دارید خانواده داغدیده بندگان خدایی که زیر آوار مانده اند با شنیدن چنین سخنانی به شما و آنچه شما مبلغ آنید میل و رغبت پیدا کنند؟ مگر همین زلزله و البته به مراتب شدیدتر از آنچه در ایران رخ می دهد بارها و بارها در ژاپن اتفاق نمی افتد، پس چرا در آنجا خداوند موفق به کیفر بندگان گناهکارش نمی شود؟ آیا ژاپنی ها توانسته اند با عقلشان بر قهر و غضب خدا غلبه کنند؟ اگر این طور باشد آیا خدا همان خدایی است که ما او را قادر متعال می خوانیم؟ اصلاً چرا مانور زلزله برگزار می کنیم؟ چرا به نوسازی و مقاوم سازی خانه هایمان می پردازیم؟ اگر ما آنقدر گناهکاریم که خداوند عذابی همانند زلزله را برایمان تدارک دیده، چرا باید از عذابش گریزان باشیم؟ آیا این خود نوعی گناه کبیره نیست؟ هم گناه کنی و هم بخواهی کاری کنی که خدا زورش به تو نرسد؟ مقاوم سازی در برابر خطر احتمالی زلزله معنایی جز این دارد؟

آیا هیچ کدام از بزرگانی که خیلی راحت در تلویزیون حاضر می شوند و خطاب به مردم داغدیده ای که عزیزانشان را در حادثه زلزله از دست داده اند، می گویند اینها عذاب الهی است، حاضرند دیگران هنگامی که آنها سوگوار و داغدار عزیزان شان اند با آنها این گونه سخن بگویند؟ اگر زلزله «حق» است آیا این عزیزان حاضرند در خانه هایی که مقاوم نیستند و در مقابل زلزله آسیب پذیرند، حتی یک شب را به صبح برسانند؟ اگر هر بلایی را قرار باشد به حضرت حق نسبت بدهیم چرا حمله دیکتاتور دیوانه بعثی را به ایران به عذاب الهی تعبیر نکردیم؟ اتفاقاً توجیه هم داشت. می گفتیم جنوب ایران که قبل از انقلاب بندر آزاد بوده و محل رفت و آمد خارجی ها، و بساط عیش و طرب هم در آن برپا بوده، حالا دارد کفاره گناهانش را پس می دهد. مگر همین خزعبلات را چنگیز بر سر منبر نیشابوریان نگفت؟ او وقتی بر مردم نیشابور غلبه کرد خطاب به مردمی که شانس آورده بودند و از حمله مغول جان به در برده بودند، گفت: ببینید چه گناهی کرده اید که خداوند همچو منی را بر شما غالب کرد. چنگیز آدم باهوشی بود و می دانست با که می گوید و چه می گوید. و این فقط سخن او نبود. بسیاری از بزرگان آن روزگار با همین استدلال اشعری پسند ظلم و جوری را که از سوی دار و دسته خونریز چنگیز بر آنان می رفت توجیه می کردند. البته ما زیادی زرنگیم. یعنی به همین استدلال هم پایبند نیستیم، آنجا که به نفعمان نیست اصلاً نامی از خدا و پیغمبر به میان نمی آرویم اما همین که قرار است مورد پرسش و مواخذه قرار بگیریم از کیسه خدا و رسولش خرج می کنیم. با طرح این سوالات و این حرف ها نمی خواهم خدای ناکرده بگویم زلزله اتفاقی است که خارج از دایره اراده حضرت حق صورت می گیرد. اتفاقاً من در مقام پیروی از شاعران و حکیمان دل آگاه این سرزمین معتقدم: اگر تیغ عالم بجنبد ز جای/ نبرد رگی تا نخواهد خدای

از جنبش برگ یک درخت تا انفجار بمب اتمی، همه و همه در ید اراده آن یگانه بی چند و چون است. اما آنکه خداوندگار زلزله و سیل و توفان و صاعقه است خداوندگار عقل هم هست. والله از اینکه بخواهم به آیه ای یا روایتی استناد کنم خجالت می کشم. من سیاه نامه و این حرف ها؟! اما چه کنم؟ وقتی به نام خدا و رسول خدا ترویج بی عقلی می شود من دیوانه که خود مظهر بی خردی ام چه کنم؟ یا رسول الله مرا ببخش! از ابن عباس روایت شده که پیامبر صل الله علیه و آله و سلم فرموده است: «هرچیزی را وسیله و ساز و برگی است، وسیله و ساز و برگ مومن خرد اوست. و هر چیزی را مرکوبی است و مرکوب آدمی عقل اوست. و هرچیزی را ستون و پایه ای است و ستون و پایه دین عقل است. و هر قومی را مقصدی است و مقصد عابدان عقل است. و هر قومی را سرپرستی است و سرپرست عابدان عقل است. و هر بازرگانی را سرمایه ای است و سرمایه مجتهدان عقل است. و هر خانواده ای را نگهبانی است و نگهبان خانواده صدیقان عقل است. و هر ویرانی را آبادانی است و آبادانی آخرت عقل است. و هرکسی را بازمانده صدیقان که آنان بدان نسبت دارند و به وسیله آن از آنها یاد می شود عقل است. و لازمه مسافران خیمه است و خیمه مومنان عقل است. (کنزالفوائد، کرابکی، بحار، ج1، ص159)

حالا که جسارت کردم بگذارید گستاخی ام را کامل کنم. از آقا اباعبدالله نقل شده است که فرموده اند: «میان ایمان و کفر تنها کم عقلی فاصله است.»

عقل را به هر معنایی که مراد کنید از آن بی عملی و کم کاری و ناتوانی و نادانی خود را به حضرت حق نسبت دادن درنمی آید. همه آنها که خردک عقلی دارند، می دانند که این سرزمین زلزله خیز است. امروز در آذربایجان رخ داده، دیروز در بم و ممکن است فردا در محل سکونت همان آقایی رخ دهد که می گوید زلزله عذابی است برای گناهکاران. به جای این حرف ها که فقط و فقط حاصلش بردن رونق مسلمانی است و نسل قدیم و جدید را به تمامی از خدا و پیغمبر بیزار می کند، کمی فکر کنیم. به خدا هیچ ضرری ندارد. مگر نه آن پیامبری که ما دعوی پیروی از او را داریم فرموده است: یک ساعت تفکر بهتر از هفتاد سال عبادت است؟! ما که همیشه دنبال راه های راحت و میانبر برای اندوختن ذخیره آخرت مان می گردیم، چرا از این کار استقبال نمی کنیم؟ آیا یک ساعت تفکر برای بعضی ها از هفتاد سال عبادت دشوارتر است؟ شاید باشد، چه می دانیم؟ خداوند آخر و عاقبت همه ما را ختم به خیر کناد. بگو آمین!

اخبار سیاسی  -  خبر انلاین

.گردآوری توسط بخش خبرهای گوناگون سایت سیب موز