چیپوتله چگونه در برابر مک دونالد سر بلند کرد؟

news20169819314275042 سیب موز: آغاز تولد چیپوتله به رستوران کوچکی با همین نام در شهر کلرادو آمریکا برمی گردد و آن زمان بنیانگذار این برند، استیوالز، هرگز گمان نمی کرد غذاهای خانگی و تازه مکزیکی اش، روزی برای او شهرت جهانی به همراه بیاورد. حتی به گفته خودش قصد ورود به بیزینس رستوران را هم نداشت. امتیاز خبر: 96 از 100 تعداد رای دهندگان 3119 وب سایت شنبه - بهاره بدیعی: در توصیف این رستوران زنجیره ای که امروزه آوازه اش گوش آمریکایی ها را پر کرده، شاید بتوان قبل از هر چیز گفت «چیپوتله» یا همان برند گریل های مکزیکی، در محدوده استاندارد رستوران های مشهور جهانی، کم به خطا نرفته است.  اشتباهاتی که منتقدان غذا و رستوران، آن ها را دلایل عقب ماندن چیپوتله از خیل رستوران های ثروتمند جهانی می دانند و چیپوتله باور دارد همین خطاها یا در پیش گرفتن راهکارهایی خلاف استانداردهای جهانی است که نامش را در دل ها جا کرده است.

چیپوتله چگونه در برابر مک دونالد سر بلند کرد؟

سیب موز: چیپوتله چگونه در برابر مک دونالد سر بلند کرد؟    چیپوتله بر خلاف همتایانش همچنان هزینه های گزافی صرف کیفیت و تازگی مواد خوراکی اش می کند، صبحانه سرو نمی کند، حق امتیازش را نمی فروشد و خبری از بیلبوردهای عریض و طویلش در بزرگراه ها نیست. حتی از زمان تاسیس اش در سال 1993 تاکنون، غذای چندانی هم به منو خود اضافه نکرده و هنوز کارکنانش روزانه هزاران کیلو گوجه فرنگی و سیب زمینی را با دست برش می زنند!  همه این اقدامات همان خطاهایی است که مالکان رستوران های زنجیره ای دیگر را انگشت به دهان می گذارد؛ اما چیپوتله از آن با سیاست «آنتی مک دونالدیسم» یاد می کند. سیاست هایی که درست یا غلط، حیات این نام را بیش از 20 سال تضمین کرده و اکنون امپراتوری غذاهای مکزیکی را به ارزشی معادل 22 میلیارد دلار رسانده است. اما آن چیزی که ماجرای چیپوتله را باز هم از رقبای زنجیره ای اش متمایز می کند، همکاری دیرینه اش با مک دونالد است. زمانی که در سال 1998 چیپوتله تنها 13 شعبه در سراسر آمریکا داشت، مک دونالد با یک سرمایه گذاری دم دستی به مبلغ 340 میلیون دلار، این رستوران را تبدیل به نامی با شهرت جهانی کرد و در عرض کمتر از 10 سال، چیپوتله توانست تقریبا 500 شعبه در دور و نزدیک آمریکا برای خودش دست وپا کند؛ اما این همکاری دیرینه درست در زمانی که چیپوتله فدا کردن کیفیت و هزینه مواد غذایی اش در ازای سرعت کار و تعداد مشتریان بیشتر را نپذیرفت، تمام شد.

البته داستان آن قدرها هم ساده نیست، چراکه چیپوتله فهمیده بود نامی را یدک می کشد که درست در همان سال ها تبدیل به اسطوره سندروم چاقی مفرط در کودکان آمریکایی شده بود و این برند برای آنکه نشان دهد کیفیت غذایش با هر آنچه مک دونالد به خورد آمریکایی ها می دهد متفاوت است، تمام سرمایه مک دونالد غول پیکر را بازگرداند و تصمیم گرفت به تنهایی سرنوشتش را دنبال کند. این جدایی در نهایت به نفع چیپوتله تمام شد، سرمایه گزاران را به سمت این نام کشاند و از سوی دیگر سیاست های آنتی مک دونالدیسم جدی تر از هر زمان دیگری پیگیری شد.

به گزارش سیب موز: آوازه بوریتوهای مکزیکی در سانفرانسیسکو

آغاز تولد چیپوتله به رستوران کوچکی با همین نام در شهر کلرادو آمریکا برمی گردد و آن زمان بنیانگذار این برند، استیو الز هرگز گمان نمی کرد غذاهای خانگی و تازه مکزیکی اش، روزی برای او شهرت جهانی به همراه بیاورند. حتی به گفته خودش قصد ورود به بیزینس رستوران را هم نداشت و تنها دنبال راهی برای گذران زندگی ناچیز آن روزهایش بود.  استیو که رگ و ریشه اش تا جایی که می دانیم نسبتی با مکزیک ندارد، از دوران دبیرستان و بعد از بیماری مادرش مجبور شد غذا پختن را یاد بگیرد و به گفته خودش چون پدر سختگیری داشت، مجبور بود به هنرمندانه ترین شکل ممکن آشپزی کند.  همین استعداد او را در دوران دانشجویی مجبور به انصراف از تحصیل و رفتن به کالج آشپزی کرد. خودش درباره این انتخاب می گوید: «استعدادی در درس خواندن نداشتم و وقتی همکلاسی هایم پیشنهاد رفتن به مدرسه آشپزی را به من دادند، تنها برای وقتگذرانی روزگار جوانی آن را پذیرفتم. آن زمان هرگز گمان نمی کردم آشپزی شغل من شود.»

بعد از فارغ التحصیلی، استیو در رستورانی در سانفرانسیسکو مشغول به کار می شود و آنجا برای اولین بار لذت ساختن بوریتو های مکزیکی را کشف می کند و از آن پس تصمیم می گیرد رستورانی راه اندازی کند که اولین و آخرین غذای منوی آن به بوریتو ختم شود.  او به کلرادو بازگشته و نامی که هیچ معنای خاصی در پسش نیست را برای رستوران کوچکش برمی گزیند: «چیپوتله»! چند ماه که از تاسیس اولین شعبه چیپوتله می گذرد، استیو از برادرش، باب الز، سرمایه ای 7 هزار دلاری قرض می گیرد و تصمیم می گیرد چیپوتله را به خیابانی در شرق سانفرانسیسکو منتقل کند؛ رستورانی کوچک با اجاره 850 دلاری در ماه. استیو و دو کارمند دیگرش در رستوران در اولین روز تاسیس شعبه سانفرانسیسکو، 114 دلار غذا می فروشند. فروشی که روزهای بعد چند برابر می شود، سود فروش چیپوتله در اولین سال راه اندازی این برند رکود 24 هزار دلار را می شکند و این گونه آوازه بوریتوهای مکزیکی به گوش اهالی سانفرانسیسکو می رسد.

سرنوشت سرمایه گذاران خودی و غیرخوردی

شاید یکی از نقاط قوت چیپوتله در این 23 سال، آن باشد که هرگز سرمایه گذار بیرونی در خود راه نداده است؛ بعد از برادر استیو، پدر و مادرش سرمایه گذاران بعدی چیپوتله شدند و تصمیم گرفتند نام گریل های مکزیکی به طور انحصاری در اختیار خانواده الز قرار بگیرد.  در سال 1996 والدین استیو بخش اعظمی از سرمایه زندگی شان را که معادل یک میلیون دلار بود به برند نوپای فرزندشان تزریق کردند و نه شعبه دیگر از چیپوتله در آمریکا سربرآوردند. همان سال ها بود که مک دونالد هم وارد میدان شد و تصمیم گرفت چیزی از این شهرت کوچک نصیب نامش شود.  هرچند در تاریخ چیپوتله، سرمایه گذاری مک دونالد بی رقیب است و چیپوتله در هر حال نمی توانست بدون کمک های مک دونالد، برندش را یکی از محبوب ترین نام های آمریکایی کند، با این وجود در طول همکاری این دو رستوران هیچ کدام حاضر  به کوتاه آمدن از منافع شان نشدند و وقتی مک دونالد در اوایل سال 2006 برای همیشه با چیپوتله خداحافظی کرد، استیو الز نفس راحتی کشید؛ چرا که سایه اولین و آخرین سرمایه گذار غیرخودی بر سر چیپوتله همواره سنگینی می کرد.

به هر صورت این جدایی چنان رشد چیپوتله را سرعت بخشید، که مک دونالد هرگز در خواب هم آن را تصور نمی کرد. سال 2011 نقطه عطفی در سرنوشت هر دو نام شد؛ چراکه از یک سو تعداد شعبه های چیپوتله در آمریکا به عدد 900 رسید و از طرف دیگر مک دونالد در پایین ترین سطح نمودار رشد خود به سر می برد و در طول یک سال کمتر از 50 شعبه به آن اضافه شده بود. امروز چیپوتله در سراسر آمریکا 2010 شعبه دارد، هنوز یکی از غذاهای اول آمریکایی ها در روزهای کاری است و با گذشت بیش از بیست سال از تولدش، تنها یک اصل محوری را دنبال می کند: «غذای سریع به مشتری دادن به معنای فست فود خوراندن به او نیست.»