ضرورت صله رحم در طول ماه مبارک رمضان

ضرورت صله رحم در طول ماه مبارک رمضان

سیب موز: ضرورت صله رحم در طول ماه مبارک رمضان سیب موز آیت الله جوادی آملی گفت: در ماه رمضان انسان باید صله ارحام و حفظ زبان داشته باشد، البته انسان نه تنها هنگامی که روزه است، بلکه در طول ماه نیز باید این امور را رعایت کند.

پیامبر گرامی اسلام در آخرین جمعه ماه شعبان خطبه ای ایراد کرده و فرمودند: ماه رمضان فرصت مناسبی است تا انسان با استغفار، خود را از بند گناه و هوس ها آزاد کند.

به گزارش سیب موز حضرت سپس به بیان آداب ماه مبارک رمضان پرداخته و در بخشی از آن خطبه، یکی از آداب ماه مبارک رمضان را صله ارحام و حفظ زبان بیان می کنند.

آیت الله جوادی آملی در کتاب حکمت عبادات به شرح این خطبه پرداخت و اظهار کرد: انسان نه تنها هنگامی که روزه هست، بلکه در طول ماه نیز باید این امور را رعایت کند.

به گزارش ایسنا، این مرجع تقلید در شرح بخشی از این خطبه بیان می دارد:

«وَصِلوا أرحامَکم وَاحفظوا ألسنتکم»ارحام را مورد صله و دیدن قرار داده و زبانتان را حفظ کنید. نه تنها هنگام روز که روزه هستید، بلکه در طول ماه، این امور را رعایت کنید. چون اینها آداب روزه نیست، آداب ماه روزه است. بحثی در آن نیست که روزه دار موظف است زبانش را حفظ کند، امّا وقتی شب رسید آیا می تواند هر چه خواست بگوید؟ فرمود: در طول این ماه زبانتان را حفظ کنید.

امام صادق (علیه السلام) از اجداد گرامشان از رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) نقل فرموده اند که: «من عَرِف الله وعظّمه مَنَع فٰاه من الکلام وبَطْنه من الطعام وعنّا نفسه بالصّیام والقیام»(1) فرمود: برای اینکه انسان مواظب دهان باشد و هر حرفی را نزند، معرفت خدا لازم است. کسی که خدا را بشناسد و او را بزرگ بشمارد، در پیشگاه خدای عظیم، هر حرفی را نمی زند و شکم را هم با هر غذا، گرچه حرام باشد، آلوده نمی کند. لذّت خوردن چند لحظه ای است که غذا در دهان است. کسی که خدا را شناخت کنار هر سفره ای نمی نشیند. عنایت دارد که خود را با روزه گرفتن بپروراند؛ خودش را فراموش نمی کند.

یکی از نصیحت طلبان به اباذر نوشت که مرا نصیحت کن. اباذر هم در جواب مرقوم فرمود: «به عزیزترین دوستانت ستم نکن». دوباره آن شخص نوشت که این مطلب روشنی بود، انسان که به دوست عزیزش جفا نمی کند. اباذر در جواب نوشت: عزیزترین افراد نسبت به آدم، خود «او» است. (هیچ کس به اندازه خود آدم پیش انسان عزیز نیست) فرمود: جان خود را نیازار، چون هر گناهی که انسان مرتکب می شود، فشاری است که بر جان خود وارد می کند(2).

کسی که تنها مواظب باشد هر حرفی را نزند، پرخوری نداشته باشد یا هر غذایی را نخورد، روزه اش را بگیرد، نمازش را بخواند، چنین کسی از مؤمنان معمولی است نه اولیای خدا. اولیای الهی اهل تأمل و تفکر و تعمق هستند. حرف می زنند ولی حرف آنان یاد حق است. قال رسول الله: «إنّ أولیاء الله سکتوا فکان سکوتهم ذِکْراً، ونظروا فکان نظرُهم عِبْرة، ونطقوا فکان نُطْقهم حکمةً، ومشوْا فکان مشْیهم بین النّاس برکةً، لولا الآجال التی قد کتب الله علیهم لم تستقرّ [لم تقرّ] أرواحهم فی أجسادهم خوْفاً من العذاب وشوقاً إلی الثواب»(3). به مؤمن معمولی می گویند: زیاد حرف نزن؛ به مؤمن عارف می گویند: مرتب سخن بگو، مردم را هدایت و به یاد حق متذکر کن.

1. اربعین شیخ بهایی، ص 76، ح 2.

2. ارشاد القلوب، ج 1، ص 345.

3. کافی، ج 2، ص 237.

مأخذ:حکمت عبادات، صفحات 155 ـ 156» برچسب ها: جوادی آملی ، صله رحم