تبلیغات سیاسی یا هیجان های توخالی!

تبلیغات سیاسی یا هیجان های توخالی! تبلیغات در هر عرصه ای که باشد باز همچون چوب جادوی یک جادوگر و ساحر به هر کالا، یا صنعت و یا حتی یک حزب سیاسی بخورد، به آن مشروعیت می دهد.

تبلیغات سیاسی یا هیجان‌های توخالی!

این روزها اگر کالایی پر فروغ است، اگر همه مردم یک جامعه سیاستمداری را می شناسند، اگر اسم یک روزنامه بر سر زبان ها می افتد همگی ریشه در قدرت تبلیغات دارد. به جرات می توان گفت که در هر صحنه مدیریتی و در هر بخش، تبلیغات یکی از پایه های بنیادین را تشکیل می دهد و در صورت نبود این تکنیک، به وضوح می توان واکنش های مرتبط با نتایج این عدم حضور را دید. نکته ای که در بحث تبلیغات باید به آن اشاره کرد این است که اگر تا دیروز تبلیغات تنها شامل شامپو، ماکارونی و مۆسسات آموزشی می شد، امروز تبلیغات رنگ و بوی دیگری به خود گرفته و در عرصه سیاست هم وارد شده است به طوری که پا به پای تبلیغات بصری و نوشتاری کالا و اجناس، تابلوهای تبلیغاتی کاندیداهای انتخابات به چشم می خورد.   سیاسیون که این روزها همه جانبه برای حضور در انتخابات خود را گرم می کنند، استارت تبلیغات خود اعم از پنهانی و آشکار را کلید زده اند. در این ابتدای کار شاید اسامی کاندیداها بر در و دیوار شهر به چشم نخورد اما فعالیت های احزاب را می توان از نصب پارچه نوشت های بسیاری بزرگ بر سر در پایگاه های فعالیتشان دید.   به زمان برگزاری تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری که نزدیک شویم، تبلیغات پر رنگ تر از گذشته شده و در نهایت کلان شهرها به طور نمادین محلی برای رقابت و جنگ تبلیغات می شود. در پایان هم شاهد نصب یک کاغذ دیواری از چهره ی کاندیدااها و احزاب مختلف بر روی دیوار های شهر هستیم. در کنار این تبلیغات عینی و شهری، تبلیغات در فضای مجازی هم وجود دارد که با تزریق افکار یک کاندیداا و یا حزب خاص در قالب یک خبرگزاری، سایت تحلیلی و یا پایگاه خبری قدرت، زمان و توان تفکر سیاسی-اجتماعی در مورد شرکت در انتخابات و همچنین رای دادن از افراد جامعه سلب می شود. تبلیغات سیاسی تا حدی به عنوان یک روش سیاسی و یک حربه انتخاباتی محسوب می شود اما متأسفانه گاهی احزاب و کاندیدااهای محترم اعتدال را به فراموشی سپرده و در ترویج شعارها و افکار خود زیاده روی می کنند و این مسئله را در قالب بالا بردن تیراژ برگه های تبلیغاتی و ایجاد هیجان سیاسی در مردم عملی می کنند. متأسفانه تبلیغات عینی چه در شهر و چه در روستا، اولین و بهترین گزینه برای جذب عوام جامعه از سوی کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری محسوب می شود و این در حالی است که افراد جامعه در بزنگاه های سیاسی هشیارانه تر عمل و رفتار می کنند و هزینه ای که یک حزب برای تبلیغات خود صرف می کند، به عنوان معیار انتخاب مردم محسوب نمی شود. با این حال تبلیغات شهری، علیرغم این که فضای شهری را از حالت متعادل خارج و به شهر یک نمای آلوده می دهد آن هم پر از کاغذهای رنگی با شعارهای تکراری، سود دیگری ندارد و در بسیاری از موارد این تبلیغات به عنوان یک حربه سیاسی به جز ایجاد مزاحمت های بصری و شنیداری و متنی سود و نتیجه ی دیگری ندارد.

تبلیغات سیاسی یا هیجان‌های توخالی! 2

نکته ی دیگری که در مورد تبلیغات به ویژه تبلیغات سیاسی از نوع خاص آن یعنی انتخابات ریاست جمهوری وجود دارد، بحثی است که برخی ها آن را به عنوان پوئن مثبت تبلیغات می دانند: ایجاد هیجانات سیاسی و ترغیب افراد جامعه برای شرکت در انتخابات.   ایجاد هیجان سیاسی شوخی بی مزه سیاسیون تبلیغات سیاسی تا حدی به عنوان یک روش سیاسی و یک حربه انتخاباتی محسوب می شود اما متأسفانه گاهی احزاب و کاندیدااهای محترم اعتدال را به فراموشی سپرده و در ترویج شعارها و افکار خود زیاده روی می کنند و این مسئله را در قالب بالا بردن تیراژ برگه های تبلیغاتی و ایجاد هیجان سیاسی در مردم عملی می کنند. لازم به ذکر است که انتخابات اساساً برای مردم است و نتیجه قطعی آن را مشارکت مردم تعیین می کند به همین منظور مردم خود آگاهانه در این عرصه شرکت می کنند و به هیچ وجه نیازی به ایجاد هیجان سیاسی برای ترغیب و افزایش تمایل شرکت در انتخابات وجود ندارد. غرق کردن مردم در تبلیغات شهری و به اصطلاح کاغذی برای ملل و جوامعی است که هوش سیاسی در مردم آن ها پایین است اما در کشور ما مردم بنا به عمل کردن بر وظایف اجتماعی و مدنی خود شرکت در انتخابات را حق و وظیفه اجتماعی خود می دانند.   کاندیداها به جای زیاده روی و اسراف در تبلیغات شهری افکار خود بهتر است در بیان افکار واقعی خود صداقت به خرج دهند و پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران را که در آن به کلمه الله مزین است، برای ترویج نام خود، ضمیمه برگه های تبلیغاتی نکنند که در نهایت به زمین افتاده و زیر پای مروجان باقی بماند. انتخابات، نقطه اوج قلیان هوش سیاسی مردم با توجه به بالا بودن هوش سیاسی مردم ایران، افراد اگر تنها یک تک برگ از یک بیانیه منطقی و درست و حسابی را ببینند خود نقش مبلغ را ایفا کرده و سینه به سینه در مورد عقاید سیاسی خود با یکدیگر صحبت می کنند کما اینکه تاریخ ایران مشابه این فعالیت ها را در عصر مشروطه و در سال 57 برای ترویج حقانیت مکتب امام خمینی انجام داده اند به همین منظور به هیچ وجه نیازی به این نیست که کاندیدااهای محترم در مدارس، دفترچه ی مشق دانش آموزان را به مدت یک سال تأمین کنند یا در جلوی درب مساجد اقدام به توزیع ادعیه کنند و در نهایت و البته متأسفانه در هیاهوی جمعیتی بسیاری از این ادعیه که در آن نام های مقدس دیده می شود به زمین بیافتند.   انتخابات، نقطه اوج قلیان هوش سیاسی مردم است بنا براین باز هم تاکید می شود که کاندیدااها به جای زیاده روی و اسراف در تبلیغات شهری افکار خود بهتر است در بیان افکار واقعی خود صداقت به خرج دهند و پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران را که در آن به کلمه الله مزین است، برای ترویج نام خود، ضمیمه برگه های تبلیغاتی نکنند که در نهایت به زمین افتاده و زیر پای مروجان باقی بماند. در اینجا می توان یک دور باطلی را دید که برخی سیاسیون آن را پیش گرفته اند از یک سو خود را پایبند به موازین دینی و اجتماعی- اسلامی نظام نشان می دهند و از سویی از اینکه کلمه الله و پرچم مقدس جمهوری اسلامی برای اسم آن ها به پایین بیفتد، بی اعتنا هستند ... مهدیه محمدی بخش اجتماعی تبیان اخبار اجتماعی، صفحه اجتماعی - tebyan.net