فقط پولدارها می توانند درمان کنند؟!

فقط پولدارها می توانند درمان کنند؟! حسین کرمانی: این روزها اگر به یکی از مراکز درمانی بویژه مراکز دولتی مراجعه کنید با صحنه های تاسف باری مواجه می شوید که ذهن هر بیننده ای را به خود درگیر می کند. وجود صف های طولانی برای دریافت خدمات آزمایشگاهی در درمانگاه های وابسته به مراکز درمانی دولتی، گرانی هزینه های درمان و دارو یا مشاجره همراهان بیمار برای بستری کردن بیمارشان که به دلیل کمبود جا در راهروها سرگردان است، نمونه هایی از این صحنه های تاسف انگیز است. قشر متوسط و مراکز درمانی دولتی

فقط پولدارها می‌توانند درمان کنند؟!

مراکز درمانی دولتی از جمله مهم ترین مراکز درمانی هستند که به دلیل تعرفه های دولتی به تنها مراکز درمانی موجود برای مراجعه عموم جامعه در زمان نیاز به خدمات درمانی تبدیل شده اند. اما نکته این است که بیشتر مراجعان به مراکز درمانی دولتی با نارضایتی از این مراکز خارج می شوند و بیشتر آنها از این موضوع که خدمات دریافتی در مقابل هزینه پرداختی نابرابر است گلایه مند هستند و معتقدند که شلوغی این مراکز نباید به دلیلی برای کم توجهی یا درمان ناقص بیمار تبدیل شود و تعداد بالای مراجعات به مراکز دولتی نباید بر روند درمان و انجام خدمات بیمارستانی تاثیرگذار شود. یک ماجرای واقعی اما در آن سوی ماجرا یکی دیگر از دلایل نارضایتی مراجعان به مراکز دولتی کمبود نیروی انسانی و پزشک متخصص یا خدمات پزشکی است که در بیشتر شهرستان ها در ساعات غیراداری و روزهای تعطیل این موضوع بیشتر خودنمایی می کند. سعید باقری یکی از شاهدان عینی این ماجرا در این باره می گوید: به دلیل وخامت حال یکی از نزدیکان به بیمارستان زعیم پاکدشت مراجعه کردیم اما در کمال ناباوری با جای خالی پزشک مواجه شدیم که به طور کلی در بیمارستان حاضر نبود و یکی از انترن ها جایگزین پزشک شیفت شب شده بود. به گفته باقری، به تشخیص همان انترن بیمارستان برای بیماری که سکته مغزی کرده بود، متاسفانه به غیر از تزریق چند آمپول و سرم خدمات دیگری ارائه نشد. وی می افزاید: من که با هزار امید بیمار را به بیمارستان زعیم پاکدشت رسانده بودم انتظار داشتم در مراجعه به بیمارستان با افرادی مواجه شوم که به قول معروف به دادم برسند و با خود فکر می کردم که اگر بیمار به بیمارستان برسد دیگر خطری تهدیدش نمی کند و بلافاصله از جانب پرسنل بیمارستان مورد حمایت قرار می گیرد. باقری خاطرنشان کرد: با این تفکر وارد بیمارستان شدم اما با جای خالی پزشک و کمبود تجهیزات پزشکی مواجه شدم و با پیگیری و اصرار برای مداوای بیمارم با این پاسخ مواجه شدم که توان ما و امکانات ما همین قدر است و شما باید هر چه سریع تر بیمار را بیمارستان امام حسین(ع) تهران انتقال دهید. مراکز درمانی دولتی از جمله مهم ترین مراکز درمانی هستند که به دلیل تعرفه های دولتی به تنها مراکز درمانی موجود برای مراجعه عموم جامعه در زمان نیاز به خدمات درمانی تبدیل شده اند. اما نکته این است که بیشتر مراجعان به مراکز درمانی دولتی با نارضایتی از این مراکز خارج می شوند و بیشتر آنها از این موضوع که خدمات دریافتی در مقابل هزینه پرداختی نابرابر است گلایه مند هستند وقتی آژانس اورژانس می شود! به گفته این شاهد عینی حتی آمبولانس هم در بیمارستان وجود نداشت که بتوان طبق تجویز همان انترن، بیمار را به تهران انتقال داد. وی افزود: در نهایت با آژانس تماس گرفته و درخواست ماشین کردیم و بیمار را با وضع وخیم و فلج اندام ها که در پی سکته مغزی برایش اتفاق افتاده بود به تهران انتقال دادیم. این شهروند پاکدشتی در ادامه می افزاید: در زمان عزیمت به تهران در مسیر فکر می کردم که وضع تهران به طور حتم با بیمارستان شهرستان تفاوت دارد و در آنجا به بیمارم رسیدگی لازم را می کنند و سرانجام کسی در آنجا به داد ما خواهد رسید اما زهی خیال باطل! به گفته باقری، بین این دو بیمارستان چندان تفاوتی وجود نداشت و آنجا نیز ضمن تایید سکته مغزی بیمار و تزریق چند سرم دیگر و برقراری شلنگ تغذیه از مسیر بینی در کمال ناباوری بیمار را مرخص کردند! این در حالی است که همراهان بیمار زمانی که دلیل ترخیص وی را جویا می شوند در پاسخ می شنوند که به تشخیص پزشک، بیمار نیازی به بستری ندارد و باید به منزل منتقل شود در حالی که وضع جسمی بیمار موید این تجویز نبود. نکته قابل توجه در این ماجرا زمانی مشخص می شود که به گفته این شاهد عینی، با مراجعه به مراکز درمانی خصوصی پزشکان سریع دستور بستری بیمار را صادر کردند و خواستار انجام مراحل درمانی گوناگون برای وی شدند.

فقط پولدارها می‌توانند درمان کنند؟! 2

تفاوت از زمین تا آسمان! برخورد دوگانه مراکز دولتی و خصوصی این پرسش را به ذهن تداعی می کند که اگر بیمار نیاز به بستری ندارد چرا با مراجعه به مراکز خصوصی سریع در بخش مراقبت های ویژه بستری می شود؟ در همین باره رسول خضری، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس می گوید: مراکز درمانی دولتی چشم امید بیشتر مردم جامعه هستند چرا که از مجموع 900 بیمارستان موجود تنها350 مرکز خصوصی بوده و مابقی وابسته به دولت هستند که وظیفه رسیدگی به مراجعان را که بیشتر هم از اقشار متوسط به پایین جامعه هستند، به عهده دارند. به گفته خضری، 85 درصد مراجعان به مراکز درمانی افرادی هستند که به مراکز دولتی مراجعه می کنند و بیشتر خدمات ارائه شده در حوزه سلامت در مراکز دولتی ارائه می شود اما با کمال تاسف وضع بیمارستان های دولتی چندان مناسب نیست و همگان از گلایه های بیماران و گلایه های مدیران حوزه سلامت درباره وضع مالی مراکز درمانی آگاه هستند. فقط صندوق انتقادات پاسخگو است وی درباره مرجع رسیدگی به نارضایتی بیماران در مراجعه به مراکز درمانی دولتی، خاطرنشان کرد: در حال حاضر بیماران فقط به صندوق های پیشنهادات و انتقادات نصب شده در بیمارستان ها دسترسی داشته یا با مراجعه به مراکز تکریم ارباب رجوع در بیمارستان ها می توانند پیگیر شکایات و روند درمانی خود باشند. خضری در پایان افزود: با وجود همه مشکلات مالی و اقتصادی که دست به گریبان نظام سلامت شده است اما به نظر می رسد اجرای مدیریت صحیح و کارآمد می تواند تا حدودی مشکلات و معضلات فعلی این بخش را مرتفع کرد. بخش اجتماعی تبیان اخبار اجتماعی، صفحه اجتماعی - tebyan.net