توقف زمان در یکی از روستاهای طالقان

توقف زمان در یکی از روستاهای طالقان

سیب موز: توقف زمان در یکی از روستاهای طالقان سیب موز توقف زمان در یکی از روستاهای طالقان کانون خبرنگاران نبأ: روستای «ایستا» شهرستان طالقان، از توابع استان البرز است که گروهی از مردم در آنجا چشم انتظار امام عصر خود، روزگار را به دور از تکنولوژی سپری می کنند.

به گزارش کانون خبرنگاران ایکنا، نبأ، روستای ایستای طالقان به «ترک آباد»،

«فانوس آباد»، «کوی منتظران» نیز شناخته شده است؛ گذراندن شب در

روشنایی فانوس و عدم استفاده از برق، ترک زبان بودن، تأکید فراوان بر مقوله انتظار

و توقف بر شیوه زندگی 200 سال پیش، علل این نامگذاری های محلی است.

اهالی این روستا در کنار رودخانه شاهرود زندگی رمزآلودی دارند و به دلیل عدم

رفت و آمد با دیگر روستاها و مردمان شهرستان طالقان در هاله ای از ابهام هستند. این

مردم از هرگونه مظاهر تکنولوژی و تمدن جدید دوری می کنند و همین عزلت گزینی و

انتخاب زندگی رهبانی، هاله ای از شایعات و سخنان عجیب را اطراف آنان پراکنده است

تا آنجا که اهالی بومی طالقان، گاه آنان را اسماعیلی مذهب و زمانی دراویش تارک

دنیا می دانند.

به گزارش سیب موز خاستگاه

اصلی اهل توقف، شهر تبریز است. در اصل این طایفه از

پیروان میرزا صادق مجتهد تبریزی (1274-1351ق) فقیه مشهور دوره مشروطیت هستند که با

الهام از آرای تجددستیز او چنین زندگی عجیبی را در زمانه تسلط مدرنیته سامان داده اند.

آنان جمعی از شیعیان اثنی عشری هستند که بر تقلید از یک فقیه سنتی باقی مانده اند

و شاید به همین دلیل عنوان «اهل توقف» نام مناسبی بر آنان باشد.

ایمان

در نگاه اهالی روستای ایستا از جنس تعبد بوده و دلیل اصلی پرهیزشان از زندگی امروزی، شباهت آن به زندگی کفار و بدعت

بودن آن است؛ همچنین دلیل فقهی «حرمت تغییر در آفرینش خداوند» و «حرمت تشبه به کفار و

بیگانگان» به شدت مورد تأکید و عمل آنان است. اهل توقف افراد غیر از خود را «اهل

بیرون» می نامند.

مردم

این روستا توجه به آبادانی و توسعه دنیا را تا آنجا مجاز می دانند که در خدمت

بندگی و تعالی انسان باشد. به اعتقاد آنان حضرت مهدی(عج) به هنگام ظهور، از

سازوکارهای تمدن جدید استفاده نخواهد کرد و با ظهور آن حضرت و استقرار حاکمیت

صالحان، نشانی از این نوع تمدن نخواهد بود.

همچنین اهالی روستای ایستا، شناسنامه

ندارند و جزء آمار جمعیت ایران به شمار نمی روند و از امکانات رفاهی جدید مانند آب

لوله کشی، گاز، برق، تلفن، مطبوعات، رادیو و تلویزیون، بهداشت و درمان، آموزش و

پرورش و یارانه و ... استفاده نمی کنند.

ساعت مچی و دیواری در محل زندگی اهل توقف

وجود ندارد. سیمان و آهن در معماری خانه ها به کار نرفته و درها همه چوبی هستند.

به دو زبان ترکی و فارسی سخن می گویند. به مرزهای جغرافیایی بین کشورها و شهرها اعتقادی

ندارند و جهان در ذهن آنان بدون مرز است. هیچ زنی را به محدوده روستای خود راه نمی دهند

و کسی هم دختران و زنان آنان را ندیده است. بیماری های خود را با روش های سنتی

درمان می کنند و به پزشک مراجعه نمی کنند مگر در حالت اضطرار.

کودکان

آن روستا برای علم آموزی به مدارس طالقان نمی روند بلکه به سبک سنتی و مکتب خانه ای

با فراگیری دروسی همانند قرآن، واجبات و محرمات فقهی، خوشنویسی و اصول عقاید، سواد

کسب می کنند؛ اما پس از رسیدن به سن تکلیف مختار هستند که یا با خانواده خود زندگی

کنند یا به شهر تبریز بازگردند؛ هیچ گونه فعالیت سیاسی و اجتماعی نداشته و باورهای

خود را تبلیغ نمی کنند.

در مجموع 18 تا 20 جلد کتاب در روستای

ایستا موجود است که رساله عملیه میرزا صادق مجتهد تبریزی (چاپ سنگی سال 1323ق) و

کتاب خطی سیدحسین نجفی طباطبایی از آن جمله است.

آنها برای خرید احتیاجات خود

همانند پارچه، برخی میوه ها مانند خرما، میخ و مقدار بسیار کمی آهن، شیشه و مانند

اینها به شهر طالقان می روند و خودشان آهنگری و نجاری دارند. چندان مالکیتی برای

اموالشان در میان خود نمی بینند و بر سر اموال، با کسی نزاع نمی کنند و اگر کسی در

دارایی آنان تصرف کند، با او درگیر نمی شوند و از مال خود چشم پوشی می کنند. تاکنون

هیچ گونه نزاع و جرمی از آنان گزارش نشده است.

امرار معاش آنها از فروش املاک موروثی شان

در شهر تبریز و فروش گاو و گوسفند صورت می گیرد. در بخشی از اراضی آن روستا،

کشاورزی و دامپروری کاملا سنتی انجام می شود. پرورش گاو، گوسفند، طیور (مرغ و

خروس)، اسب و قاطر از دیگر فعالیت های آنان به شمار می رود. از اسب و قاطر برای

تردد استفاده می کنند.

در فایل ویدئویی ذیل نیز آیت الله بهجت در

مورد یاران امام زمان(ع) و مردم طالقان سخن گفته اند.یادآور می شود، کتاب «روستای ایستا» نوشته حسین عسگری به تفضیل در مورد این

روستا و مردمانش پرداخته است.

روح انگیز انوشی