10 سال زندان به خاطر بدهکاری 2 میلیونی به خواهر

10 سال زندان به خاطر بدهکاری 2 میلیونی به خواهر

سیب موز: 10 سال زندان به خاطر بدهکاری 2 میلیونی به خواهر

سیب موز ایران آنلاین /به گزارش خبرنگار حوادث «ایران» رسیدگی به این ماجرا به درخواست مددکار ندامتگاه فردیس در دفتر دادستان کرج آغاز شد. وی در ملاقات حضوری با «حاجی رضا شاه کرمی» در تشریح وضعیت زندگی سخت و غم انگیز یکی از مددجویان پرداخت و گفت: از 6 سال پیش که برای انجام خدمت به این ندامتگاه منتقل شدم، تلاش زیادی برای آزادی زندانیان زن و جلب رضایت شاکی های پرونده کرده ام چرا که زندانی شدن یک زن، نه تنها باعث فروپاشی زندگی خانوادگی بلکه سرگردانی فرزندانش و سایر اعضای خانواده نیز می شود. همیشه نیز از این زنان قول گرفته ام خطاهای گذشته را جبران کنند و در این روزها، مهارتی یاد بگیرند تا پس از آزادی، درآمد و پشتوانه ای داشته باشند. حتی بارها با دعوت از خانواده هایشان، از آنها خواسته ایم پس از آزادی، این زنان بی پناه را طرد نکنند و پناهشان دهند. اما در میان این زندانیان، تنها یک زن است که هرچه برای جلب رضایت شاکی اش تلاش کرده ایم، فایده ای نداشته است. او 10 سال قبل به 6 ماه زندان و پرداخت کمتر از 2 میلیون تومان طلا محکوم شده بود. اما به دلیل افزایش نرخ طلا حالا باید 20 میلیون تومان به شاکی برگرداند. در این سال ها، هیچ کس به ملاقات این زندانی نیامده است و او همیشه با چشمانی اشکبار و یک دنیا حسرت و درد، سراغ تنها فرزندش را می گیرد. اما با تمام ناملایمات و فضای سرد و تلخ زندان، هنوز براحساس گرم مادرانه اش چیره نشده و او همچنان بی تاب در آغوش کشیدن دخترش است.

به گزارش سیب موز

«فریده» در این سال ها هیچ تخلف و شرارتی در زندان نداشته و در حالی که به 6 ماه زندان محکوم شده بود، 10 سال حبس را تحمل کرده است. اگر زندان قرار است در رفتار او تأثیر بگذارد، تا امروز او تنبیه شده و توانسته مهارت های زیادی از جمله قالیبافی را یاد بگیرد. بنابراین ادامه این وضع باعث آسیب های شدید تر روحی او خواهد شد. از سویی دیگر به دلیل اینکه این زندانی مرتکب جرم عمدی شده و مبلغ زیادی بدهکار است، کمک های ستادی دیه شامل حالش نمی شود و معلوم نیست سرنوشت این زن چه خواهد شد.

گزارش مددکار زندان و برگ اعلام وضعیت «فریده» حکایت از آن داشت که وی به جرم سرقت و تهدید از سوی دادگاه عمومی کرج بازداشت و روانه زندان زنان شده است و محکومیت وی با جریمه دولتی در سال 86 پایان یافته است، شاکی پرونده نیز خواهرش بوده و با وجود اینکه بارها به صلح و سازش دعوت شده بود، همچنان بر شکایت خود و بازداشت خواهرش اصرار داشت و حاضر به آشتی نبود. بدین ترتیب با هماهنگی دفتر دادستان کرج، «ر.ف» نیکوکار کرجی که هر سال با نیت خداپسندانه اقدام به آزادی ده ها زندانی بدهکار کرده و در چند مورد نیز با پرداخت دیه به اولیای دم، مقدمات آزادی اعدامی های پشیمان را فراهم کرده، این بار نیز برای پایان دادن به کابوس های تنهایی یک زن درمانده اعلام آمادگی کرد.

سپس نماینده مرد نیکوکار به همراه خبرنگار «ایران» در حوزه ریاست دادستانی حضور یافت تا با پرداخت بدهی این مددجو، نور سخاوت و دوستی را به سلول تاریک و سرد وی بتاباند.زندانی بدهکار در حالی که بشدت بی قرار و سردرگم بود، به همراه مأموران بدرقه به اتاق ملاقات منتقل شد. او آشکارا می لرزید. زیر لب زمزمه ای کرد و برترسش که غلبه کرد، بلند تر گفت: فکر کنم اگر خدا بخواهد امروز با روزهای دیگر فرق دارد. این را می دانم اما نمی دانم چرا؟! و بی امان به گریه افتاد.

بعد از سال ها تنهایی، امروز کسی به ملاقاتش آمده بود و انگار این زن زندانی عطر آزادی را از حضور ملاقات کننده اش حس می کرد.

زن دعا می خواند و بی توجه به اطراف کلمات را  تکرار می کرد. او برای آزادی هزار در بسته را پیش رو داشت. زندگی اش قربانی ندانم کاری هایش شده بود. این را به تلخی بارها در ذهنش مرور کرده بود و در پی فرصتی  برای جبران گذشته بود....

پدرم با من مانند پسرها رفتار می کرد و من از کودکی با پسردایی هایم همبازی بودم و در نوجوانی معتاد به هروئین شدم. تمایل به تهیه مواد داشتم و هر روز در خانه دایی ام پای بساط می نشستم. کسی متوجه اعتیادم نشد و پس از اینکه دیپلم گرفتم، به عقد یک مهندس عمران درآمدم. زندگی راحت و بی دردسری داشتم و فامیل همسرم مدام از کشورهای خارجی برایم هدیه می فرستادند. تولد دخترم زندگی مان را شیرین تر از قبل کرد، اما هیچ چیز نمی توانست مانع آمد و رفت من به خانه دایی ام و آن بساط خانمان سوز شود و پنهانی آتش به خوشبختی ام زدم.

زن با افسوس ادامه داد: در حالی از همسرم طلاق گرفتم که او از اعتیادم بی اطلاع بود. به همراه دخترم به خانه مادرم برگشتم و همان جا بود که این راز قدیمی فاش شد. خانواده ام شوکه شدند و با من لجبازی می کردند. مادرم از من شکایت کرد و مرا از خانه بیرون انداخت. وقتی شنیدم قرار است خواهر کوچکترم ازدواج کند، با خوشحالی اعتیادم را ترک کردم و به خانه مادرم برگشتم. اما آنها اجازه ندادند در جشن عروسی شرکت کنم و حتی تلفن هایم را جواب نمی دادند. زخمی بودم دنبال راهی برای انتقامجویی و جلب توجه! بنابراین یک شب که آنها به مراسم پاگشا دعوت بودند، پنجره را شکستم و وارد خانه شدم. مقداری از طلاها را برداشتم و سراسیمه به خانه دوستم رفتم. طلاها را به برادرش امانت سپردم تا وقتی آتش کینه ام خاموش شد، فکری برای آن بکنم. اما روز بعد با شکایت خواهرم دستگیر شدم و برادر دوستم نیز منکر طلاها شد. خواهرم را در برابر پلیس تهدید کردم و به اتهام سرقت و تهدید، زندانی شدم.

«فریده» احساس شرم و گناه می کرد. او بارها توبه کرده بود اما هنوز از یادآوری آن روزها احساس بدی داشت: «وقتی زندانی شدم، کسی از اطرافیانم متوجه این موضوع نشد. همسر سابقم از من بی خبر بود و در همین شرایط، از دنیا رفت. خانواده او که از یافتن من ناامید بودند، سرپرستی دخترم را پذیرفتند. تنها امید زندگی ام، به یک پانسیون در خارج از کشور سپرده شد و فرسنگ ها از من فاصله گرفت. من از درد به خودم می پیچیدم.

دوره محکومیتم تمام شده بود اما قادر به جبران خسارت خواهرم نبودم. برای اینکه درخواست اعصار به دادگاه بدهم، شاهدی نداشتم. حتی اگر بدهی ام را قسطی می کردند، قادر نبودم پولی به عنوان پیش قسط بدهم. کسی به ملاقاتم نمی آمد و همه فراموشم کرده بودند. دلتنگ مادر پیرم بودم. چندبار با خواهرم تماس گرفتم و درخواست بخشش کردم. اما انگار اصلاً مرا نمی شناخت. تهدیدش کردم شاید بترسد و رضایت دهد. اما فایده ای نداشت. آنقدر در زندان ماندم که موهایم سفید شد. همه آمدند و رفتند اما اینجا خانه من شد. خانه ای که در ندارد و فقط روزنه ای رو به آسمان دارد.

صحبت زن به اینجا که رسید، هق هق گریه مجالش نداد: سال هاست که از این چهاردیواری بیرون نرفته ام. دلم خیلی شکسته و نذر امام حسین(ع) کرده ام تا آزادم کند. آقا سرور آزادی است. گناهکارم و توبه کرده ام. پشیمانم. اما کسی صدایم را نمی شنود.

با صدای اذان ظهر، زن با امید از جا بلند می شود برای اقامه نماز، به او می گویم: چه نذر کرده ای؟ می گوید: روضه امام حسین(ع). وقتی خبر دادم که نذرت قبول شد و برگ چک با پرداخت کامل بدهی او به نام انجمن حمایت از زندانیان بدهکار از سوی یک نیکوکار صادر شده است، باورش نمی شد.

امام حسین(ع) دل شکسته یک مجرم پشیمان را خریداری کرد و این زن به شکرانه آزادی، به سجده افتاد.

وی با نگاهی رو به آسمان گفت: مثل ابراهیم که از آتش به سلامت بیرون آمد، آتش زندگی برای این مرد نیکوکار، سرد و گلستان شود. فکر انتقام را از سرم بیرون کردم تا مایه سرشکستگی او نشوم.به گزارش خبرنگار ما، با حمایت واحد مددکاری ندامتگاه فردیس، این مددجوی پشیمان پس از آزادی به یک کارگاه قالیبافی معرفی شد تا مورد حمایت قرار گیرد.