نخبگان و حمایت های دولتی از گروه های نمایشی

نخبگان و حمایت  های دولتی از گروه های نمایشی

سیب موز: نخبگان و حمایت های دولتی از گروه های نمایشی سیب موز وبلاگ > روشن، سیدجواد - مخاطب یکی از ارکان اصلی تئاتر است و اگر تئاتر آزمایشگاهی را که در آن بیش از هر چیز فرایند تولید و تمرین برای خود گروه اجرایی اهمیت دارد مجزا کنیم، بدون حضور مخاطب تئاتر معنا نخواهد داشت.

همواره یک گروه نمایشی تلاش می کند

تا مخاطبین بیشتری را با اثر خود همراه کند و استقبال از یک نمایش همچنین میزان

ارتباط مخاطب با اثر، همواره برای گروه اجرا کننده اهمیت دارد.

به گزارش سیب موز حال در این میان ما

با دو گروه از مخاطبان سرو کار خواهیم داشت. دسته ی اول افرادی که علاقه مند به

دیدن تئاتر هستند ولی برای آن هزینه ای پرداخت نمی کنند و دسته ی دوم گروهی است که

حاضر است برای علاقه ی خود هزینه کند و بلیت تهیه نماید. وقتی ما در یک گروه

نمایشی حضور داریم و اثری را تولید و عرضه می کنیم از میان اقوام، دوستان و

اطرافیانمان افرادی علاقه مند به دیدن نمایش هستند و معمولا از ما طلب بلیت میهمان

می کنند.

حال اگر به هر دلیل ما به تقاضای ایشان پاسخ مثبت ندهیم و ضمن عذرخواهی،

دعوت کنیم تا خودشان هزینه ی خرید بلیت را پرداخت نمایند، بی شک بخشی از این علاقه مندان

از رسیدن به خواسته یشان منصرف می شوند! ریشه ی این مسئله که چرا عده ای برای خرید

بلیت تئاتر حاضر به پرداخت هزینه نیستند را می توان در مسائل اقتصادی و

فرهنگی  جامعه جست و جو کرد ولی این نکته

یک روی دیگر هم دارد و آن خود گروه تولید کننده است که چه نوع محصولی را به لحاظ کیفیت

آماده و به چه شکلی عرضه می کند؟

به عنوان مثال اگر در یک مناسبت، محصولی را به

صورت رایگان توزیع کنند احتمال اینکه افرارد زیادی آن را دریافت کنند بسیار زیاد

است ولی اگر برای همان محصول قیمتی را اعلام کنند افراد تامل کرده و برای خرید آن

دچار شک می شوند: این محصول چیست؟ چه کیفیتی دارد؟ چقدر کاربردی است و مورد نیاز است؟

در مقایسه با محصولات مشابه به لحاظ قیمت و کیفیت چه جایگاهی دارد؟ و ... پس با

این وجود می توان تا حدودی حق داد تا افراد برای پرداخت هزینه ی بلیت تئاتر کمی

دچار تردید شوند و وظیفه ی ما در اینجا این است تا مسئولیت خودمان را به خوبی

انجام دهیم و آن ها را برای خرید بلیت متقاعد کنیم. به عبارت دیگر بی شک ما نمی توانیم

در حل مسائل کلان اقتصادی و فرهنگی کشور کاری موثر انجام دهیم ولی لااقل می توانیم

با افزایش کیفیت محصول خود (در اینجا یک تئاتر) و تلاش برای معرفی خوب و عرضه ی

مناسب آن، گروهی از مخاطبان که برای خرید بلیت دچار تردید می شوند را متقاعد کنیم

که از پرداخت این هزینه پشیمان نخواهند شد. ولی در شرایط فعلی کار سخت در همین جاست.

آیا در شرایط کنونی تنها کیفیت کافی است؟ نقش تبلیغات چگونه است و چطور باید برای

نمایشمان تبلیغ کنیم؟ لزوم استفاده از چهره ها در موفقیت یک اثر نمایشی تا چه حد

ضروری است؟ وظیفه ی متولیان تئاتر و مسوولان تئاتری- فرهنگی کشور و مراکز مرتبط در

چنین شرایطی چیست؟

در گذشته

پارامترهای مشخصی در استقبال از یک اثر نمایشی موثر بود. ولی در زمان حال و با

افزایش تولیدات و اجراهای تئاتری همچنین وجود فضای مجازی و تغییر در شکل و نوع

تبلیغات، این پارامترها دچار تغییر شده است و دیگر نمایش نامه، کارگردان، گروه

اجرایی، سالن، زمان و ساعت اجرا و... به تنهایی دلیل محکمی برای استقبال و یا عدم

استقبال از یک اجرای نمایش نخواهد بود.

معتقدم تعداد مخاطبان تئاتر علی رغم افزایش

در سال های اخیر، نسبت به افزایش تولیدات تئاتری برابری درستی ندارد. یعنی ضریب

افزایش تولیدات نمایشی به مراتب بیش از رشد مخاطبان تئاتر است و در حال حاضر

مخاطبان تئاتر در میان سالن ها و اجراهای متعدد تئاتری تقسیم شده اند و در این

میان افرادی که در آثارشان استفاده ی بیشتر و هوشمندانه تری از چهره ها می کنند

شانس موفقیت بیشتری دارند.

نکته ی دیگر در این میان، تنهایی گروه های نمایشی برای

تبلیغات در این رقابت است. اغلب روابط عمومی سالن های نمایشی فعالیت ویژه ای در

تبلیغات و اطلاع رسانی مناسب نمایش هایشان ندارند و به ساده ترین شکل اطلاع رسانی

بسنده می کنند. سامانه های فروش نیز برنامه ی شفاف و اصولی برای حمایت از آثاری که

خودشان فروش اینترنتی آن ها را بر عهده می گیرند، ندارند و بیشتر متکی به روابط

شخصی و تجاری هستند.

در این میان همه ی بار مسوولیت بر عهده ی خود گروه های نمایشی

است. در چنین وضعیتی اغلب نمایش های موفق آن هایی می شوند که از چهره ها استفاده

می کنند چراکه افراد شناخته شده در فضای مجازی بیشتر مورد توجه هستند و صفحات شخصی

و یا مرتبط با آن ها از سوی مخاطبان بیشتر دیده می شود.

خود رسانه ها نیز اغلب تمایل

بیشتری دارند تا به آثاری که از وجود چهره ها بهره گرفته اند توجه کنند. سالن های

نمایشی نیز علی رغم ادعاهای مختلف و شعار کیفیت گرایی، حضور چهره ها را بیشتر می پسندند

چرا که حاشیه ی امن تری برای فروش گیشه فراهم می کنند و بی شک در چنین شرایطی سهم

سالن (چه دولتی و چه خصوصی) در این میان بیشتر خواهد بود.

همچنین سامانه های فروش

اینترنتی بلیت تئاتر که این روزها بازارشان داغ تر از گذشته است، روی چنین آثاری

مانور بیشتری می دهند چون به لحاظ ریالی و تبلیغاتی برایشان سود بیشتری دارد و

بدین صورت توازن بازار عرضه تغییر کرده و ملاک های موفقیت دستخوش تغییر می شود. از

همین روست که در چنین شرایطی لزوم حمایت های مادی و معنوی اداره کل هنرهای نمایشی

از گروه ها بیش از گذشته احساس می شود و اگر مدیران تئاتری و فرهنگی خواهان رشد

مناسب تئاتر و گروه های نمایشی هستند، باید در چنین وضعیتی برنامه ای مناسب و مشخص

برای حمایت از تئاتر ها و گروه های مستقل داشته باشند.