چه کسی درخواست اوجالان را می پذیرد، آنکارا یا پ.ک.ک؟

چه کسی درخواست اوجالان را می پذیرد، آنکارا یا پ.ک.ک؟

سیب موز: چه کسی درخواست اوجالان را می پذیرد، آنکارا یا پ.ک.ک؟ سیب موز بر اساس ساده ترین قواعد نظامی، تداوم جنگ بدون اندیشیدن به نتایج آن و بدون در نظر گرفتن شرایط صلح و آتش بس، بنیان منطقی ندارد، اما واقعیت این است که جنگ بین ترکیه و پ.ک.ک، مدتهاست از تمام چارچوبهای منطقی خارج شده است. به گزارش خبرگزاری تسنیم، مدت مدیدی از آخرین انتخابات سراسری ترکیه، آغاز مجدد جنگ بین ترکیه و پ.ک.ک و تحولات مرتبط با کردهای سوریه و ترکیه گذشته است و در این مدت، ترکیه اجازه نداده بود که ملاقاتی با عبدالله اوجالان رهبر زندانی پ.ک.ک صورت بگیرد. چرا که از دید آنکارا، سران پ.ک.ک در کوهستان قندیل و همچنین نهاد اقماری رسمی و قانونی آن، یعنی حزب دموکراتیک خلق ها (HDP)، شانه از زیر بار مسئولیت های خود خالی کرده و حاضر نشدند با تبعیت از دستورهای سال 2013 اوجالان، بیش از هزار و پانصد نفر از نیروهای شاخه نظامی پ.ک.ک را از ترکیه خارج کنند و قدم در مسیر خلع سلاح و پایان دادن به فعالیت مسلحانه بگذارند. به گزارش سیب موز متقابلاً، پ.ک.ک و همه نهادهای قانونی و غیرقانونی آن نیز، حکومت آکپارتی را به  تعلل، وقت کشی و بدعهدی متهم می کنند و معتدند که رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه زیر حرفهایش زده و حاضر نشده مذاکرات را به شکل جدی ادامه دهد. دولت، نیروهای پ.ک.ک را به این مساله متهم می کند که پس از رویدادهایی همچون دو انفجار مهیب در شهر کردنشین سوروچ در مرز ترکیه و سوریه و انفجار دیگری در آنکارا، یک بار دیگر جنگ علیه ترکیه را آغاز کرده اند اما پ.ک.ک و نمایندگان وابسته به این حزب در مجلس ملی ترکیه معتقدند که آکپارتی جنگ را آغاز کرده و پ.ک.ک و کردها را قربانی کرده تا با شعله ور کردن آتش ملی گرایی ترک ها، از عواطف آنان سوء استفاده تبلیغاتی به عمل آورد و با این ابزار، نه تنها کردها را سرکوب کرده و شانه از زیر بار تعهدات مطرح شده در مسیر مذاکرات صلح خالی کند، بلکه با تهدید و ارعاب، آرای جدیدی به دست آورده و دولت را به تنهایی تشکیل دهد. به عبارتی موجز، بی اعتمادی بین ترکیه و پ.ک.ک به اوج خود رسیده و در این میان، چیزی به نام مذاکرات صلح وجود ندارد و در هفته ها و ماه های اخیر، علاوه بر نظامیان و افراد عضو شاخه نظامی پ.ک.ک، ده ها غیرنظامی نیز در جریان انفجارها و حملات کشته شده اند و علاوه بر این، صدها خانه ویران شده و ناامنی، مشکلات اقتصادی، ترس و ابهام در مورد آینده، مناطق کردنشین ترکیه را در برگرفته و حزب دموکراتیک خلق ها به رهبری صلاح الدین دمیرتاش، که تا یک سال پیش، مهمترین امید کردها و ترک ها برای پایان دادن به جنگ و استقرار صلح و دموکراسی و برادری بود، در ضعیف ترین و خنثی ترین وضعیت ممکن به سر می برد و عملاً به حاشیه رانده شده است و نه تنها از سوی حزب حاکم، بلکه از طرف احزاب مخالف و نهادهای سیاسی، فکری و رسانه ای ترکیه نیز، جدی گرفته نمی شود. در این شرایط، برخی ها کورسوی امیدی در دل داشتند و تصور می کردند که اگر عبدالله اوجالان رهبر پ.ک.ک، پیام تازه ای از زندان به بیرون بفرستد، امکان آغاز مجدد مذاکرات صلح ایجاد می شود، اما چنین نشد و پس از آن که مهمت اوجالان، در شهر دیاربکر و در یک کنفرانس مطبوعاتی از زبان برادر بزرگش اعلام کرد که رهبر پ.ک.ک حاضر است هر دو هفته یک بار با نمایندگان حکومت گفت وگو کند و راه جدیدی برای مذاکره و گفت وگو باز کند، نه حکومت آکپارتی و نه سران پ.ک.ک، به این پیام توجهی نکردند. رجب طیب اردوغان رئیس جمهور و بن علی ییلدیریم نخست وزیر ترکیه در پیام های جداگانه ای اعلام کردند که جنگ با پ.ک.ک ادامه پیدا می کند و از آن سو جمیل بایک رئیس شورای رهبری پ.ک.ک نیز اعلام کرد که گزینه ای غیر از جنگ در ذهن آنها نیست.چرا اردوغان تمایل به تداوم جنگ دارد؟ بر اساس ساده ترین قواعد نظامی، تداوم جنگ بدون اندیشیدن به نتایج آن و بدون در نظر گرفتن شرایط صلح و آتش بس، بنیان منطقی ندارد، اما واقعیت این است که جنگ بین ترکیه و پ.ک.ک، مدتهاست از تمام چارچوبهای منطقی خارج شده و سران حکومت ترکیه در آنکارا و سران پ.ک.ک در کوهستان قندیل، همچنان بر طبل عناد می کوبند و متقابلاً یکی پس از دیگری، به خطاهایشان ادامه می دهند. اردوغان اعلام کرده که تا خاموش شدن تمام سلاح های پ.ک.ک، به جنگ ادامه می دهد و پ.ک.ک نیز از مفاهیمی همچون ادامه مقاومت صحبت می کند. این در حالی است که هر دو طرف از سال 1984 میلادی تاکنون، بارها دریافته اند که نه پ.ک.ک با جنگ مسلحانه در ترکیه به جایی می رسد و نه ترکیه قادر است با تجهیزات ناتویی و فوق پیشرفته، به حیات پ.ک.ک پایان دهد.اردوغان به این دلایل به جنگ با پ.ک.ک ادامه می دهد: 1. پ.ک.ک در اغلب شیوه ها و تاکتیکهای تهاجمی خود شکست خورده و به خاطر آن که ارتش ترکیه در حوزه مراقبت هوایی و رصد اطلاعاتی زمینی از دست بالا برخوردار است، به ناچار تنها به حملات کوچک تروریستی و بمب گذاری جاده ای و خیابانی اکتفا می کند و ادامه این روند که معمولاً با کشته شدن یا مجروح شدن چند غیرنظامی همراه است، به شدت به ضرر پ.ک.ک است و احتمال خارج کردن نام این گروه از لیست گروه های تروریستی را به صفر می رساند. 2. آنکارا خوب می داند اگر دوباره به سر میز مذاکره با پ.ک.ک بازگردد باید در شمال سوریه نیز به تثبیت قدرت پ.ک.ک و نهادهای اقماری آن رضایت دهد و این موضوع دست کم در شرایط کنونی برای حکومت آکپارتی غیر قابل قبول است. 3. آنکارا به پ.ک.ک بی اعتماد شده و معتقد است این گروه، حاضر نیست از اوجالان تبعیت کند و بنابراین اگر شرایط مساعد فراهم شود، دوباره جنگ را به داخل شهرها می کشاند. 4. آنکارا حاضر نیست صلاح الدین دمیرتاش و یاران او در حزب دموکراتیک خلق ها را در روند جدیدی برای استقرار صلح، دخیل و شریک کند و حتی به دنبال آن است که اغلب چهره های برجسته این حزب را به زندان بفرستد. 5.به عبارتی روشن، هم پ.ک.ک و هم ترکیه در گونه ای از بن بست و شرایط آچمَز قرار گرفته اند. پ.ک.ک امیدوار است فعلاً تا زمانی که در شمال سوریه، کارتهای جدیدی برای چانه زنی به دست آورده، به همین وضعیت ادامه دهد و ترکیه نیز امیدوار است که جنگ را آن قدر ادامه دهد که پ.ک.ک کاملاً ضعیف شود و در صورت شروع احتمالی دور جدید مذاکرات، سقف مطالبات پ.ک.ک بسیار پایین تر از سابق باشد. در پایان باید گفت؛ فعلاً نه آنکارا و نه سران پ.ک.ک در کوهستان قندیل در اقلیم کردستان عراق، درخواست اوجالان را جدی نگرفته اند و شواهد نشان می دهد همزمان با آغاز فصل سرما در کوهستان های ترکیه و عراق، امکان تحرک و جنب و جوش نظامی نیز وجود نخواهد داشت و فعلاً امیدی برای آغاز گفت وگوهای صلح وجود ندارد.یادداشت: محمد علی دستمالی کارشناس مسائل ترکیه